Wat zelfs Phil McGraw niet lukte, is Besnorde speurneus Peter R. De Vries nu wel gelukt. Voor de zoveelste keer weet de voormalige Telegraaf journalist Justitie te slim af te zijn. Hart van Nederland berichtte net dat De Vries de zaak heeft opgelost. Het einde is in zicht voor het media circus rondom deze zaak.
Phil deed zo z'n best;
Ondanks de stemmingmakerij en Phil's ruime ervaring met media-interventies(zie Bumfights debacle, Britney Rehab, School shooting, Anna Nicole custody Battle, etc.)is hij er dit keer niet in geslaagd met dreigende muziek, ingehuurde specialisten en Texaanse tegeltjes wijsheden een open deur in te trappen.
Dr. Phil wordt ook nog steeds aangeklaagd door Deepak Kalpoe, voor het manipuleren van video bewijs. Collega Aasgier Geraldo Rivera claimt bij de knettergekke Bill O'Reilly dat Phil wel degelijk tot zoiets in staat is.
Al met al, petje af voor de vries die na het aan de kaak stellen van de inneficientie bij Justitie in Diverse zaken( Zie Lucia de B., Schiedammer Park Moord, Puttense Moord, Verleden van Mabel Wisse-Smit, etc.), nu weer korte metten maakt met een schier onoplosbaar mysterie. We zullen aanstaande Zondag weer aan de buis gekluisterd zitten.
Thursday, 31 January 2008
Wednesday, 30 January 2008
Deze is Nieuw!
Ik had al een Engelse Blog (http:equivocationnation.blogspot.com), maar aangezien ik steeds vaker nul op het rekest krijg wanneer ik Nederlandse artikelen probeer te publiceren, kan ik ze nu hier kwijt. Binnenkort nog meer geweigerde artikelen. Hieronder wat oude artikelen op ongeveer de datum dat ze hadden moeten verschijnen.
Saturday, 12 January 2008
Betutteling is Totalitair
In Alexis de Tocqueville's De la démocratie en Amérique (1835) wordt betoogd dat er een zeker aristocratische gevoel in Amerika mist, een gebrek aan wat de Tocqueville een trotse onafhankelijke geest noemt. Hierdoor is de Amerikaanse democratie kwetsbaar voor populisme en extremistische ideeën, niet in de laatste plaats een overspannen meritocratisch beginsel. Als men er vanuit gaat dat men rijk is omdat men daar hard voor gewerkt heeft, geldt de omgekeerde redenering ook. Als je niet rijk bent, ben je dus ook lui. Het is je eigen schuld dat je niet succesvol bent. In de reguliere Amerikaanse samenleving is de onderkenning van factoren als geluk, sociale vaardigheden en netwerk symptomatisch. Dit is wat er met 'the American Dream' bedoeld wordt.
Diezelfde ontkenning van de invloed van toevalligheden en geluk bij succes is in Nederland gemeengoed. Zonder een adelijke klasse die een belangrijke rol in de politiek speelt, is dit land altijd onderhevig geweest aan dezelfde vulgaire redeneringen als diegenen die de eigenwaarde van de gemiddelde Amerikaan bepalen. De laatste jaren worden ook tactieken gebruikt die niet uit de toon zouden vallen in de Amerikaanse politiek. Goedkope aanspraken op angsten en zogenaamde onderbuikgevoelens voeren nu al jaren de boventoon in het politieke debat. De angst voor een theocratie laat anti-islamitische demagogen vrij om religieus gedachtengoed te onderdrukken, maar ook om de seculiere maatschappij ter discussie te stellen. Als het tot een conflict komt, moeten wij immers de kant van het joods-christelijk gedachtengoed kiezen. Religieuze leiders spinnen wel garen bij verdere polarisatie, voor volle kerken is vervolgingswaanzin bijna een randvoorwaarde geworden.
In een ogenschijnlijk onoverzichtelijke samenleving is het verlangen naar heldere standpunten en duidelijke verhoudingen begrijpelijk, maar niet wenselijk. De regering heeft geen mandaat om de bevolking een standpunt op te leggen, ook al vraagt men er om. Een integere politicus laat zich niet leiden door de waan van de dag, maar neemt zijn kiezers in bescherming tegen hun eigen aandrang om hun verworven vrijheden in te ruilen voor een veilig gevoel. De zogenaamde kloof tussen burger en politiek is echter bewust door de politiek gecreëerd. Deze afstand is de voorwaarde voor de autoriteit die zij zichzelf willen aanmeten.
De kabinetten Balkenende zijn niet wezenlijk geïnteresseerd in het aftstappen van een model dat zo goed werkt. Neo-conservatieve ideeën over de economie en aan fascisme of communisme grenzende ideeën over de publiek moraal zijn de leidende principes voor zowel rechts als links. Er zit een sinistere bedoeling achter de terugkeer naar normen en waarden, fatsoen en respect voor elkaar. Deze boodschappen komen in feite neer op 'doe wat we zeggen'. In Amerika heeft deze crypto-totalitaire golf geleid tot politici zonder integriteit, christenen zonder naastenliefde, atheïsten zonder logica en revolutionairen zonder idealen. Ook hier kan het volgen van hetzelfde pad alleen maar leiden tot draconische wetten van schaamteloze machtswellustelingen en een bevolking die heen en weer schippert tussen doodsangst en apathie, zonder ooit aan woede en verzet toe te komen.
Diezelfde ontkenning van de invloed van toevalligheden en geluk bij succes is in Nederland gemeengoed. Zonder een adelijke klasse die een belangrijke rol in de politiek speelt, is dit land altijd onderhevig geweest aan dezelfde vulgaire redeneringen als diegenen die de eigenwaarde van de gemiddelde Amerikaan bepalen. De laatste jaren worden ook tactieken gebruikt die niet uit de toon zouden vallen in de Amerikaanse politiek. Goedkope aanspraken op angsten en zogenaamde onderbuikgevoelens voeren nu al jaren de boventoon in het politieke debat. De angst voor een theocratie laat anti-islamitische demagogen vrij om religieus gedachtengoed te onderdrukken, maar ook om de seculiere maatschappij ter discussie te stellen. Als het tot een conflict komt, moeten wij immers de kant van het joods-christelijk gedachtengoed kiezen. Religieuze leiders spinnen wel garen bij verdere polarisatie, voor volle kerken is vervolgingswaanzin bijna een randvoorwaarde geworden.
In een ogenschijnlijk onoverzichtelijke samenleving is het verlangen naar heldere standpunten en duidelijke verhoudingen begrijpelijk, maar niet wenselijk. De regering heeft geen mandaat om de bevolking een standpunt op te leggen, ook al vraagt men er om. Een integere politicus laat zich niet leiden door de waan van de dag, maar neemt zijn kiezers in bescherming tegen hun eigen aandrang om hun verworven vrijheden in te ruilen voor een veilig gevoel. De zogenaamde kloof tussen burger en politiek is echter bewust door de politiek gecreëerd. Deze afstand is de voorwaarde voor de autoriteit die zij zichzelf willen aanmeten.
De kabinetten Balkenende zijn niet wezenlijk geïnteresseerd in het aftstappen van een model dat zo goed werkt. Neo-conservatieve ideeën over de economie en aan fascisme of communisme grenzende ideeën over de publiek moraal zijn de leidende principes voor zowel rechts als links. Er zit een sinistere bedoeling achter de terugkeer naar normen en waarden, fatsoen en respect voor elkaar. Deze boodschappen komen in feite neer op 'doe wat we zeggen'. In Amerika heeft deze crypto-totalitaire golf geleid tot politici zonder integriteit, christenen zonder naastenliefde, atheïsten zonder logica en revolutionairen zonder idealen. Ook hier kan het volgen van hetzelfde pad alleen maar leiden tot draconische wetten van schaamteloze machtswellustelingen en een bevolking die heen en weer schippert tussen doodsangst en apathie, zonder ooit aan woede en verzet toe te komen.
Tuesday, 8 January 2008
Echte Mannen Bestaan Niet
In het artikel van Marlies Brenters van zaterdag 5 januari jongstleden in de NRC wordt technologie als de grote boosdoener gezien in het verdwijnen van de zogenaamde 'echte man'. De eigenschappen die met Pallas Athene en Zeus worden geassocieerd worden zijn belangrijker dan de fysieke hoogstandjes van Ares en de technisch kunde van Hephaiston. Er zijn nauwelijks nog fysiek indrukwekkende of technisch handige mannen te vinden. Dit is een nog al wonderlijke bewering, aangezien zowel oorlog als techniek nog volop in gebruik zijn. Dit lijkt eerder een geval van misplaatste pastorale romantiek in een geschiedvervalsingscontext te zijn. Technologie heeft zeker meegeholpen in deze verandering, maar is niet de hoofdoorzaak.
De moderne man is kennelijk niet meer in staat vuur te maken en dit wordt als een gebrek aan overlevingsdrang gezien. In het geromantiseerde beeld van de 'echte man' is het kunnen overleven onder barre omstandigheden de enige maat van de mannelijkheid. De moderne man is lui. Dat het maken van vuur net zo goed een manifestatie van die luiheid is wordt over het hoofd gezien. De enige reden dat er überhaupt is overgestapt op deze primitieve technologie is het comfort en de veiligheid die dit voor de primitieve mens heeft opgeleverd. De vraag rijst zelfs of vrouwen in de middeleeuwen ook smachtten naar de steentijd, toen een echte man een vrouw nog warm hield met zijn borsthaar. Dat het de moderne man aan ervaring ontbreekt zal niemand ontkennen, maar de theorie is nog springlevend en zal ook nu nog min of meer dezelfde resultaten opleveren. Een middagje oefenen en de achter zijn bureau gekluisterde it-expert hervindt en perfectioneert een vergeten truukje.
Professionele atleten en bodybuilders zullen zich ook verbazen over het kennelijke gemis aan gespierde mannen. Dit heeft dan ook weer alles te maken met een geromantiseerd idee van de omstandigheden in het verleden. De gemiddelde man is tegenwoordig een vormeloze papzak. Hoe anders was het zelfs vorige eeuw, toen tanige mannetjes energiek balen stro heen en weer slingerden, fotogeniek zwetend met ontbloot bovenlijf. Hier wordt weer gedacht dat de consequenties van verregaande ondervoeding en een meedogenloos intensieve werkdag destijds ook als bewonderwaardig aantrekkelijk werden ondervonden. Rillend wit vlees was voor zowel mannen als vrouwen een zeer positieve indicatie van welvaart en dit was ook verre van een ontmoediging voor potentiele partners. De moderne man is juist blij dat het wel of niet onderhouden van spieren een optie geworden is.
De feitelijke processen achter het verdwijnen van deze mythische held zijn een stuk prozaischer dan de opmars van de technologie. De voornaamste redenen liggen eerder in de culturele omslag van de seksuele revolutie en het daardoor veranderende gedrag van zowel mannen als vrouwen. Vrouwen zouden het meest moeten profiteren van het doorbreken van een traditioneel rollenpatroon. Eindelijk zouden ze in de arbeidsmarkt door kunnen dringen en zichzelf op dezelfde manier verwezenlijken als mannen. Mannen hebben echter minstens zoveel, zo niet meer geprofiteerd van het verdwijnen van dit patroon. Toen de druk eenmaal van de ketel was, blijken het verdwijnen van een vanzelfsprekende macho cultuur op de werkvloer mannen alleen maar meer ontplooiings mogelijkheden gegeven te hebben, zoals uitgebreid onderzocht in talloze onderzoeken van Fons Trompenaars en Charles Hampden Turner. De moderne man is op de werkvloer gewenst omdat hij zowel mannelijke hard skills' en vrouwelijke 'soft skills' heeft.
De natuur speelt ook een rol. Vrouwen hebben van oudsher twee instinctieve voortplantingsstrategieen; Een man uit kiezen die al zijn energie op het opvoeden van zijn nageslacht wil richtten bij een vrouw, of kinderen krijgen van een man die zo veel mogelijk vrouwen tracht te bevruchtten en de statistiek de overhand geeft. De middenweg, het aan de haak slaan van een saaie verzorger voor door de week en in het weekend de stoere jager op te zoeken. Deze keuze staat bij onderzoekers bekend als 'Shopping for Genes'. In Fontane (1982) en Markman et al. (1994) werd onderzocht wanneer en met wat voor partners vrouwen vreemd gingen. Het bleken voornamelijk mannen met een aanzienlijk hoger testosteron gehalte dan de partner, en vooral op de vruchtbaarste dagen van de eisprong. Geboortebeperkingsmiddelen hebben zeker afbreuk gedaan aan het vermogen van deze mannen om zich voort te planten.
De technologie speelt hoogstens een secundaire rol, ze reikt niets anders aan dan de middelen, de uiteindelijke motivaties zijn hoofdzakelijk cultureel en evolutionair. De echte man was een tijdelijke genetische tactiek en voor de meeste mannen een onrealistisch fantasie beeld. Het gaat hier om een verdwenen archetype, wiens wereldlijke incarnatie alleen in een vlaag van hormonale verstandsverbijstering serieus genomen werd. De echte mannen vanweleer bestonden alleen bij gratie van omstandigheden, en zij zouden met jaloezie kijken naar de moderne man, bevrijd van de bittere noodzaak tot atletische prestaties of technische hoogstandjes.
De moderne man is kennelijk niet meer in staat vuur te maken en dit wordt als een gebrek aan overlevingsdrang gezien. In het geromantiseerde beeld van de 'echte man' is het kunnen overleven onder barre omstandigheden de enige maat van de mannelijkheid. De moderne man is lui. Dat het maken van vuur net zo goed een manifestatie van die luiheid is wordt over het hoofd gezien. De enige reden dat er überhaupt is overgestapt op deze primitieve technologie is het comfort en de veiligheid die dit voor de primitieve mens heeft opgeleverd. De vraag rijst zelfs of vrouwen in de middeleeuwen ook smachtten naar de steentijd, toen een echte man een vrouw nog warm hield met zijn borsthaar. Dat het de moderne man aan ervaring ontbreekt zal niemand ontkennen, maar de theorie is nog springlevend en zal ook nu nog min of meer dezelfde resultaten opleveren. Een middagje oefenen en de achter zijn bureau gekluisterde it-expert hervindt en perfectioneert een vergeten truukje.
Professionele atleten en bodybuilders zullen zich ook verbazen over het kennelijke gemis aan gespierde mannen. Dit heeft dan ook weer alles te maken met een geromantiseerd idee van de omstandigheden in het verleden. De gemiddelde man is tegenwoordig een vormeloze papzak. Hoe anders was het zelfs vorige eeuw, toen tanige mannetjes energiek balen stro heen en weer slingerden, fotogeniek zwetend met ontbloot bovenlijf. Hier wordt weer gedacht dat de consequenties van verregaande ondervoeding en een meedogenloos intensieve werkdag destijds ook als bewonderwaardig aantrekkelijk werden ondervonden. Rillend wit vlees was voor zowel mannen als vrouwen een zeer positieve indicatie van welvaart en dit was ook verre van een ontmoediging voor potentiele partners. De moderne man is juist blij dat het wel of niet onderhouden van spieren een optie geworden is.
De feitelijke processen achter het verdwijnen van deze mythische held zijn een stuk prozaischer dan de opmars van de technologie. De voornaamste redenen liggen eerder in de culturele omslag van de seksuele revolutie en het daardoor veranderende gedrag van zowel mannen als vrouwen. Vrouwen zouden het meest moeten profiteren van het doorbreken van een traditioneel rollenpatroon. Eindelijk zouden ze in de arbeidsmarkt door kunnen dringen en zichzelf op dezelfde manier verwezenlijken als mannen. Mannen hebben echter minstens zoveel, zo niet meer geprofiteerd van het verdwijnen van dit patroon. Toen de druk eenmaal van de ketel was, blijken het verdwijnen van een vanzelfsprekende macho cultuur op de werkvloer mannen alleen maar meer ontplooiings mogelijkheden gegeven te hebben, zoals uitgebreid onderzocht in talloze onderzoeken van Fons Trompenaars en Charles Hampden Turner. De moderne man is op de werkvloer gewenst omdat hij zowel mannelijke hard skills' en vrouwelijke 'soft skills' heeft.
De natuur speelt ook een rol. Vrouwen hebben van oudsher twee instinctieve voortplantingsstrategieen; Een man uit kiezen die al zijn energie op het opvoeden van zijn nageslacht wil richtten bij een vrouw, of kinderen krijgen van een man die zo veel mogelijk vrouwen tracht te bevruchtten en de statistiek de overhand geeft. De middenweg, het aan de haak slaan van een saaie verzorger voor door de week en in het weekend de stoere jager op te zoeken. Deze keuze staat bij onderzoekers bekend als 'Shopping for Genes'. In Fontane (1982) en Markman et al. (1994) werd onderzocht wanneer en met wat voor partners vrouwen vreemd gingen. Het bleken voornamelijk mannen met een aanzienlijk hoger testosteron gehalte dan de partner, en vooral op de vruchtbaarste dagen van de eisprong. Geboortebeperkingsmiddelen hebben zeker afbreuk gedaan aan het vermogen van deze mannen om zich voort te planten.
De technologie speelt hoogstens een secundaire rol, ze reikt niets anders aan dan de middelen, de uiteindelijke motivaties zijn hoofdzakelijk cultureel en evolutionair. De echte man was een tijdelijke genetische tactiek en voor de meeste mannen een onrealistisch fantasie beeld. Het gaat hier om een verdwenen archetype, wiens wereldlijke incarnatie alleen in een vlaag van hormonale verstandsverbijstering serieus genomen werd. De echte mannen vanweleer bestonden alleen bij gratie van omstandigheden, en zij zouden met jaloezie kijken naar de moderne man, bevrijd van de bittere noodzaak tot atletische prestaties of technische hoogstandjes.
Subscribe to:
Posts (Atom)